Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ
Το νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα

Tuesday, January 16, 2018

Ρεμπέτικη Βραδιά απο το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ στο Souvlaki Bar!




Με στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού για τον έρανο υπέρ της ανακαίνισης του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Γεωργίου του Μοντρεάλ, το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ οργανώνει μαζί με το Souvlaki Bar VSL βραδιά Ρεμπέτικης Μουσικής με το βιρτoυόζο του ρεμπέτικου τραγουδιού και του μπαγλαμά Αγγελο Μαρτίνο, την ορχήστρα του Αλέξανδρου Μπατσούλη και με τον Αγγελο Ρουγάλα στο μπουζούκι στις 10 Φεβρουαρίου 9 μ.μ.

Ο συνιδιοκτήτης και σεφ του Souvlaki Bar, Λουκάς Πανούσης μιλώντας γι αυτή τη βραδυά που είναι αφιερωμένη στους ανατολίτικους ήχους της ελληνικής μουσικής σημείωσε: «Είμαστε πολύ ευτυχείς που θα αναβιώσουμε τη ρεμπέτικη μουσική στο μαγαζί μας , θεωρώντας πως έτσι συμβάλλουμε στην ιστορική μνήμη της ελληνικής μουσικής.Εξαιρετικοί μουσικοί που γνωρίζουν σε βάθος το είδος θα μας κάνουν να αναπολήσουμε τη μουσική της Μικρασίας, ενώ η πίστα θα είναι ανοιχτή για γλέντι.

Ταυτόχρονα, πιστεύουμε ότι πρέπει ολόκληρη η παροικία να συμμετέχει στον αγώνα για τα κοινά μας, γι αυτό  το Souvlaki Bar θα προσφέρει μια επιταγή των 1000 δολλαρίων στον αγώνα της αναστύλωσης του Καθεδρικού Ναού μας. Το θεωρούμε τιμή και υποχρέωση να συνεισφέρουμε σ’ αυτό τον ιερό σκοπό».

Από την πλευρά της η πρόεδρος του ΛΕΜ Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη επισήμανε: «Είμαστε τυχεροί στο Μοντρεάλ διότι έχουμε ένα πάλλοντα Ελληνισμό, που γνωρίζει και εκτιμά την Ελληνική μουσική. Η αναβίωση του ρεμπέτικου τραγουδιού ήταν ένα όνειρο που είχαμε εξαρχής, μια και πιστεύουμε ότι το Λύκειον των Ελληνίδων εδώ στην ξένη πρέπει να δίνει το παρόν δημιουργώντας εκδηλώσεις που παραπέμπουν στην αυθεντικότητα της Ελληνικής Μουσικής. Ο ‘Αγγελος Μαρτίνος και ο Αλέξανδρος Μπατσούλης είναι δύο μουσικοί που γνωρίζουν σε βάθος το ρεμπέτικο τραγούδι γι αυτό εγγυώνται την επιτυχία της βραδιάς.

Εξάλλου, μαζί με την διεύθυνση του εκλεκτού εστιατορίου Souvlaki Bar σχεδιάσαμε μια βραδιά Ρεμπέτικου Τραγουδιού, προκειμένου να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο σχετικά με το έρανο που διοργανώνεται υπέρ της ανακαίνισης του ιστορικού Καθεδρικού Ναού μας. Νομίζω ότι μια βραδιά πολιτισμού συνδυασμένη με πολιτική ευαισθησία, είναι το τέλειο κοκτέιλ για μια εκδήλωση».

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι κρατήσεις γίνονται απευθείας στο Souvlaki Bar τηλ. 514-379 3798



Σάββατο , 10 Φεβρουαρίου 9μ.μ., Souvlaki Bar,


Ville Saint-Laurent


3310 BOUL DE LA COTE-VERTU

(514) 379-3798










Πώς Να Γίνουμε Καλύτεροι Γονείς τον 21ο Αιώνα!!!

  1. Ολες οι αγωνίες για το μεγάλωμα των παιδιών σας με απαντήσεις από τους ειδικούς παιδοψυχίατρους, παιδονευρολόγους, παιδοψυχολόγους.

  2. Σε μια ημερίδα που οργανώνει η Επιστημονική Ομάδα του Λυκείου Ελληνίδων Μοντρεάλ υπό το συντονισμό της δρος Stavroula Christopoulos και δρος Λίλας ΑμιράληΤην Κυριακή 18 Φεβρουαρίου 2-4.30 στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο!!!

  3. Απαντήσεις για παιδιά από 0-12 ετών και από 12-18 ετών




Με επίκεντρο  το Παιδί και την Ψυχολογία του η Επιστημονική Ομάδα του Λυκείου των Ελληνίδων Μοντρεάλ οργανώνει την Κυριακή ,18 Φεβρουαρίου στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο ημερίδα με θέμα «Πώς Να Γίνουμε Καλύτεροι Γονείς τον 21ο Αιώνα» υπό το συντονισμό της δρος Σταυρούλας Χριστοπούλου και της δρος Λίλας Αμιράλη.


Τα θέματα που θα παρουσιαστούν στο σεμινάριο είναι :


“Ενσυνείδητη Ανατροφή: Πως να Μεγαλώσουμε Παιδιά με Αυτοπεποίθηση και Ανθεκτικότητα»

Δρ. Μαίρη Τσώνης, κλινική ψυχολόγος


“Μεγαλώνοντας Ψυχικά Υγιή Παιδιά στον Kόσμο της Τεχνολογίας”

Δρ. Στέισι Αγερανιώτη-Belanger , γιατρός, Παιδική Νευρολόγος


“Ο Γιός μου/Η Κόρη μου στην εφηβεία έχει άγχος. Πώς Να Το Αντιμετωπίσω;”

Δρ. Θεοδώρα Κατερέλος, Κλινική Ψυχολόγος


Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας για Παιδιά και Εφήβους στο Μόντρεαλ

Δρ. Λίλα Αμιράλη, παιδοψυχίατρος


Καταληκτικά συμπεράσματα απο τη δρα Λίλα Αμιράλη



Το σεμινάριο θα ολοκληρωθεί με μια περίοδο ερωτήσεων εκ μέρους του κοινού και απαντήσεων από το πάνελ των ειδικών μας.


 ΕΙΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ


Θα προσφερθούν γλυκά και καφές.


Κυριακή 18 Φεβρουαρίου, 2-4.30 μ.μ.

 Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο «Αδριανός Μαρής»,  

5757 Wilderton Ave.








Wednesday, January 3, 2018

Τί είναι ευτυχία;


Τί είναι ευτυχία;


 



Είπα να αρχίσω τούτη τη χρονιά με αισιοδοξία. Είπα να καταθέσω ένα κείμενο αγαπητικής προσέγγισης, καθώς ο στρόβιλλος στην πατρίδα εξακολυθεί να σαρώνει τις ελπίδες μας.


Ετσι σε πείσμα των καιρών απαντώ στο ερώτημα που συνεχώς θέτω στον εαυτό μου χρόνο μετά το χρόνο και είναι αταλάντευτα ίδιο:  Τί είναι λοιπόν ΕΥΤΥΧΙΑ:

Ευτυχία είναι η φίλη μου απο τη Λευκάδα με το πλατύ αγαπητικό χαμόγελο, που μετανάστευσε στην Ελβετία προσφέροντας έργο στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης.

Ευτυχία είναι τα ελένια μάτια του Αλέξανδρου όταν ερωτεύεται με πάθος

Ευτυχία είναι ν’ αντικρύζω το Γλυπτό του ‘Ελληνα Μετανάστη κάθε φορά που περπατώ Park Avenue και Jean Talon γωνία

Ευτυχία είναι να συναντιέμαι με τις φίλες μου και να λέμε όλα τα γυναικεία λόγια του κόσμου, απο τις συνταγές μαγειρικής μέχρι τι χρώματα καπέλα θα φορέσουμε το καλοκαίρι

Ευτυχία είναι το πρώτο κατάλευκο χιόνι του χειμώνα στην πόλη μου

Ευτυχία είναι η ηλιοθεραπεία στην ταράτσα μου το καλοκαίρι με θέα το Μαγικό Βασιλικό Βουνό

Ευτυχία είναι να καθρεφτίζομαι στη χαρά των παιδιών όταν παίζουμε τα ανέμελα παιγχνίδια τους

Ευτυχία είναι τα χρυσοκόκκινα φύλλα του φθινοπώρου στο Μόντρεαλ, που τα μαζεύουμε και τα αποξηραίνουμε σε σελίδες ιλουστρατσιόν βιβλίου με φωτογραφίες απο την Ελλάδα.

Ευτυχία είναι να ακούω από τα αρχεία μου τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής απο τη λυρική φωνή του πατρός μου και την πολυφωνική χορωδία του Πάνου Ορφανού, όταν ο πατερούλης βρισκόταν ως εφημέριος των Αγίων Αναργύρων στις δόξες του. Να αναθυμάμαι τη λιτανεία των  Επιταφείων να κατηφορίζει στην πλατεία της Λευκάδας μέσα στις αβάσταχτες μυρωδιές των λουλουδιών της άνοιξης.

Ευτυχία είναι να βγαίνω απο μια ταινία γεμάτη συναισθήματα, εικόνες και σκέψεις

Ευτυχία είναι να βλέπω μια πολύχρωμη πεταλούδα να πετά γύρω απο το κεφάλι μου και να μου γνέφει πως με αγαπά 

Ευτυχία είναι να μαγειρεύω αρνάκι στο φούρνο και να το ξεκοκκαλίζουν τα αγόρια μέχρι τελευταίας μπουκιάς

Ευτυχία είναι να πατάω στα ευλογημένα χώματα της ηλιόλουστης πατρίδας μου

Ευτυχία είναι να περπατάω στον Αη Γιάννη της Λευκάδας φθινόπωρο και να με παίρνει το θαλασσινό αεράκι

Ευτυχία είναι να θυμάμαι τις πιό όμορφες στιγμές μας με την Κωνσταντίνα

Ευτυχία είναι να χορεύω στο Gato της Αβάνας ένα μπολερό προς τιμήν όσων δεν έχουν ταξιδέψει ποτέ στο μαγικό προορισμό

Ευτυχία είναι να διαβάζω ένα βιβλίο χωρίς συγγραφική διαστροφή και να το απολαμβάνω

Ευτυχία είναι να κοιτάζω στα μάτια τα Ελληνόπουλα του Μόντρεαλ και να βλέπω τη συνέχεια της υπέροχης φυλής μου

Ευτυχία είναι ν’ αράζω στο σπά και να απολαμβάνω χρώματα , αρώματα και μασάζ απο χέρια θεϊκά

Ευτυχία είναι να με φωτογραφίζει ο Τρύφων Σαμαράς και να με εξιδανικεύει, να αφαιρεί με τα μαγικά του χέρια το βάρος της ζωής απο το πρόσωπό μου και από το σώμα μου για να μου φτιάξει το φωτογραφικό πορτρέτο ενός κανιούριου βιβλίου μου

Ευτυχία είναι να βάζω τέλος σε ένα νέο μυθιστορηματικό έργο και ν’ αρχίζω στο μυαλό μου την καινούρια συγγραφική περιπέτεια

Ευτυχία είναι να εισπράττω την αγάπη των γύρω μου χωρίς κρατούμενα

Ευτυχία είναι να απολαμβάνω την κάθε στιγμή σα νάναι η τελευταία

Ευτυχία είναι κάθε μικρό πράγμα, κάθε στιγμή, κάθε συμβάν που ακυρώνει τις ενστάσεις  μου και με απελευθερώνει έστω και για ένα μόνο κλάσμα λεπτού μέσα στην αιωνιότητα!

Justinaki




Sunday, December 31, 2017

Πάει ο Παλιός ο Χρόνος...





Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη



Παραμονές Πρωτοχρονιάς με έπιασε η γλυκειά νοσταλγία των παιδικών χρόνων στη Λευκάδα και είπα να τη μεταφέρω στο χαρτί για να ανανήψω απο την αμηχανία των ημερών.



Οι παιδικές μέρες στη γενέθλια πόλη, στολισμένες με αθωότητα και με οικογενειακή θαλπωρή, οδηγούν τη μνήμη πίσω στα χρόνια που όρισαν την ομορφιά του προσωπικού μου τοπίου.



Μόλις έκλειναν τα σχολεία για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές, μας έπαιρνε ο πατέρας μου απο το χέρι και μας πήγαινε στην Κεντρική Αγορά της Λευκάδας για να διαλέξουμε το παιχνίδι που θα θέλαμε να μας φέρει ο Αη Βασίλης. Τότε υπήρχαν μόνο τα παιχνιδαδικα του Κορομηλαίου και το χαρτοβιβλιοπωλείο Δελλαπόρτα που έφερνε διάφορα πιο μοδάτα παιχνίδια.



Εμείς οι τρείς, στεκόμασταν επι ώρες με μεγάλη περισυλλογή μπροστά απο τα παιχνίδια του Κορομηλαίου κυρίως και προσπαθούσαμε να αποφασίσουμε ποιό μας άρεσε αλλά και θα μπορούσε να χωρέσει στο σάκο του Αη Βασίλη. Ο αδερφός μας διάλεγε απαρρεγκλήτως ένα αυτοκίνητο (ανατρεπόμενο φορτηγό ή εκσκαφέα ή τρακτέρ κατα προτίμηση) κι εμείς αναλόγως με τα κέφια διαλέγαμε κούκλες, σερβίτσια τσαγιού ή και επιπλάκια για το κουκλόσπιτό μας.



Ολες τις μέρες αναρρωτιόμουν αν ο Αη Βασίλης θα περνούσε απο του Κορομηλαίου να βάλει τα δώρα μας στη σακκούλα του. Με έτρωγε κυριολεκτικά η αγωνία μέχρι να έρθουν τα χαράματα της Πρωτοχρονιάς να βρούμε έξω απο τα δωμάτιά μας τα τυλιγμένα σε ωραία φανταχτερά χαρτιά κουτιά τους. Μπορώ να πώ ότι ζάλιζα τον αδελφό μου με τις ερωτήσεις καθώς η μικρή μου αδελφή δεν ήταν σε θέση να με βοηθήσει με τις απορίες μου.



Στο μεταξύ, οργανωνόμασταν στη γειτονιά με τα παιδιά για να μάθουμε απταίστως τα κάλαντα «Αγιος Βασίλης έρχεται απο την Καισσαρείαν...» να τα τραγουδήσουμε για να εισπράξουμε τον οβολόν, που θα τον επενδύαμε πάντοτε σε ένα τόπι για να παίζουμε τα μήλα τις μέρες της άνοιξης.



Παραμονή οι Λευκαδίτες παίζανε στις πράσινες τσόχες και κατα τις πρωινές ώρες έκαναν πάρτυ στους δρόμους αναποδογυρίζοντας ντενεκέδες και βανδαλίζοντας κάθε αντικείμενο σε εξωτερικό χώρο. Το πρωί η πόλη ήταν λεηλατημένη απο την παραφορά της νύχτας.



Ανήμερα Πρωτοχρονιά, βρίσκαμε κάτω απο το μαξιλάρι το μποναμά μας απο τους γονείς. Μετα  πηγαίναμε στο ξωκκλήσι του Αγίου Βασιλείου στην παλιά πόλη κι εγώ δεν κρατιόμουν απο την έκσταση του δώρου μου. Ηθελα επειγόντως να γυρίσουμε πίσω στο σπίτι να κλειστώ στο δωμάτιό μου με το νεο παιχνίδι μου να το απολαύσω. Και δεν ήθελα να μοιραστώ με κανένα αυτή την προσωπική χαρά μου.



Ομως οι συνθήκες άλλα κέλευαν. Με το που τέλειωνε η λειτουργία περίμενε έξω η Φιλαρμονική της Λευκάδας να παίξει το «Πάει ο Παλιός ο Χρόνος». Τότε η φούρια μου εξέπνεε, καθώς μου άρεσε να ακούω τα πρωτοχρονιάτικα τραγούδια μέσα απο τα πνευστά και τα κρουστά της Φιλαρμονικής μας.



Μετα τρέχαμε κυριολεκτικά στο σπίτι να ανοίξουμε την κεντρική είσοδο και να σπάσπουμε το ρόδι για Καλή Χρονιά και Ευημερία. Και ώσπου να τελειώσει αυτή η ιεροτελεστία, νάτην πάλι η Φιλαρμονική περνούσε απο τις γειτονιές να παίξει τα τραγούδια του Νέου Ετους. Παιδιά απο διάφορες γειτονιές ακολουθούσαν τους ήχους της μουσικής και γινόταν ένα μεγάλο πανηγύρι στους δρόμους της πόλης.



Εγώ είχα ιερό καθήκον να κάνω ποδαρικό στην κυρά-Λόπη που καθόταν ακριβώς απέναντι και ήταν η πιό αρχόντισσα γυναίκα της γειτονιάς. Ενώ δεν μας επέτρεπαν να πάμε ανήμερα σε άλλα σπίτια οι γονείς, υπήρχε συμφωνία να κάνω ποδαρικό στο σπιτικό των Λογοθεταίων. Κι αυτοί με γέμιζαν με ρόδια και κουραμπιέδες και καλούδια και τον πρώτο ξένον οβολόν του μποναμά.



Το μεσημέρι τελικά ξεμοναχιαζόμουν με το παιχνίδι μου, όπου εύρισκα ελεύθερο χώρο κι αφού όλοι είχαν πέσει για σιέστα. Το έπαιζα, το χάιδευα και υποσχόμουν στον εαυτό μου πως δεν θα το άφηνα να κακοπέσει και να μπεί στην κούτα με τα χαλασμένα μισά παιχνίδια μας.



Το απόγευμα πηγαίναμε στο περιβόλι στα ξαδέρφια μας τα Κακαβουλάκια κι εκεί μας έδιναν μποναμάδες οι γονείς τους κι οι δικοί μας έδιναν σ΄αυτά. Εμείς τα Φραγκουλάκια είχαμε την τύχη να παίρνουμε διπλό μποναμά επειδή η θεία Δήμητρα ήταν δασκάλα και μας έδινε κάτι έξτρα απο το μισθό της επιπλέον απο εκείνο το θείου παπα-Νίκου.



Κατα τις 7 έκανα ποδαρικό στο δεσποτικό , στο σπίτι της νονάς Ιουστίνης και του μακαριστού μητροπολίτη Δωρόθεου. Η νονά με γέμιζε γλυκά κι ένα κρυφό μποναμά. Κι ο νονός-έτσι τον έλεγα- μου έδινε ένα μεγάλο κολλαριστό κατοστάρικο, το οποίο κράδαινα με έπαρση στα υπόλοιπα ξαδέρφια. Ισως ο Νιόνιος μας να έπαιρνε κι αυτός το ανάλογο κατοστάρικο γιατί είχαμε τους ίδιους νονούς, αλλά ποτέ δεν καταδεχόταν να ανταγωνιστεί μαζί μας στους μποναμάδες γιατί ήταν μεγαλύτερος και σοβαρότερος απο εμάς.



Το βράδυ κοιμόμασταν με την Κωνσταντίνα πάντοτε αγκαλιά με το δώρο του Αη Βασίλη, ώσπου κάποιο χρόνο αργότερα ο μεγαλύτερος αδελφός μας διέλυσε την αυταπάτη αποκαλύπτοντας πως ο πατέρας τελικά είναι αυτός που τοποθετεί τα δώρα έξω απο τα δωμάτιά μας. Παρόλο που δεν ήθελα να πιστέψω τα λόγια του, ποτέ πιά δεν ξανακοιμήθηκα με δώρο αγκαλιά. Κι απ την επόμενη χρονιά διάλεγα κανονικά και φωναχτά το παιχνίδι μου ενώπιον του πατέρα δηλώνοντας σιωπηρά πως ήξερα! Κι όμως πόσο καλύτερα θάταν να μην είχα μάθει το μυστικό που αποδόμησε την παιδική μου αθωότητα!



Ευτυχισμένος ο Καινούριος Χρόνος σε όλους , με υγεία, χαρά και δημιουργικότητα!

Saturday, December 30, 2017

Τα Πρόσωπα της Χρονιάς στην Ελληνική Παροικία του Μόντρεαλ


Τα Πρόσωπα της Χρονιάς στην Ελληνική Παροικία του Μόντρεαλ


Αναμφισβήτητα η χρονιά που πέρασε σημάδεψε την Ελληνική παροικία του Μόντρεαλ με πολλά γεγονότα που θα περάσουν στην ιστορία και με πρόσωπα που υπήρξαν καταλυτικά στην πραγμάτωση διαφόρων  στόχων.

Σημαντικό πρόσωπο της χρονιάς υπήρξε η Εμανουέλλα Λαμπρόπουλος, η 27χρονη πολιτικός που κατόρθωσε να κερδίσει την έδρα του Saint Laurent Cartier Ville στις επαναληπτικές ομοσπονδιακές εκλογές της άνοιξης του 2017. Κόντρα σε κάθε πρόβλεψη η νεαρή πολιτικός εξουδετέρωσε την εκλεκτή του Κόμματος των Φιλελευθέρων Γιολάντ Τζέιμς κατακτώντας με το σπαθί της τη θέση της στο Καναδικό Κοινοβούλιο.

Ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Νικόλας Παγώνης  ανέδειξε το ηγετικό του προφίλ δρομολογώντας, μεταξύ άλλων, το έργο της αναστύλωσης του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Γεωργίου, συμμετέχοντας δυναμικά στη δημιουργία του Γλυπτού του Έλληνα Μετανάστη και προωθώντας το ζήτημα της Ελληνικής Παιδείας με διάφορους τρόπους.Η έκδοση του βιβλίου του «Διηγούμαι» τον κατατάσσει στους συγγραφείς της αιωνιότητας.

Η Εφη Γιάννου-Καρμίρη, που απρόβλεπτα μεταπήδησε από το χώρο της διαφήμισης και της επικοινωνίας στο χώρο της δημοτικής πολιτικής κατακτώντας την έδρα της δημοτικής συμβούλου στο Bordeaux-CartierVille με το εντυπωσιακό ποσοστό του 60%. Η χθεσινή σύζυγος και μητέρα πάλεψε με σθένος και δυναμικότητα κατακτώντας τους ψηφοφόρους της περιοχής της αλλά και τον Ελληνισμό του Μόντρεαλ και σήμερα κατέχει τη θέση της δημοτικής συμβούλου στο δημαρχείο του Μόντρεαλ.

Ο Τζίμ Μπέης, ο οποίος εν μέσω της κατακραυγής για τον δήμαρχο Ντενί Κοντέρ στην ομάδα του οποίου ανήκε, επανεκλέχθηκε δήμαρχος της περιοχής Πιερφόντ, κατακτώντας μια περιζήτητη έδρα στην αγγλόφωνη κοινωνία του Δήμου του Μόντρεαλ. Σιωπηρά δυναμικός κατόρθωσε να επικρατήσει παρά το αρνητικό ρεύμα που είχε η υποψηφιότητα του δημάρχου του Ντενί Κοντέρ.

Η Μαίρη Ντέρος, που επανεκλέχθηκε για έκτη φορά δημοτική σύμβουλος στην περιοχή του Παρκ Εξτένσιον , δείχνοντας την ανθεκτικότητά της στα σημεία των καιρών και κόντρα στο αρνητικό ρεύμα του δημάρχου Ντενί Κοντέρ που καταδίκασε  στη μη επανεκλογή την υποδήμαρχο Ανί Σαμσόν καθώς και άλλους δημοτικούς συμβούλους της περιοχής της.

Ο Νίκος Καταλειφός, διευθυντής δημοτικού σχολείου , ο οποίος πάλεψε και παλεύει με τον αυτισμό του γιού του Μανώλη, οριοθετώντας νέους στόχους για την συμπαράσταση της κοινωνίας στα αυτιστικά παιδιά. Η μεγάλη εαρινή εκδήλωση για το σχολείο Giant Steps εξειδικευμένο στα αυτιστικά παιδιά όχι μόνο απέδωσε καρπούς στο ίδιο το σχολείο, αλλά προσέφερε μια γενναιόδωρη επιταγή για τα Ελληνικά σχολεία του Μόντρεαλ.

Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, που πήρε την άυλη ιδέα ενός δώρου για τα 375ά γενέθλια του Δήμου του Μοντρεάλ και την υλοποίησε μέσω του Λυκείου Ελληνίδων Μόντρεαλ με την αρωγή της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ  και του Ελληνικού Κογκρέσσου του Κεμπέκ, συντονίζοντας τον έρανο και τη δημιουργία του Γλυπτού του Ελληνα Μετανάστη. Πρόκειται για ένα εμβληματικό έργο μνήμης και τιμής στον ‘Αγνωστο ‘Ελληνα Μετανάστη (δια χειρός του γλύπτη Γιώργου Χουλιάρα)  που ήρθε στο Μόντρεαλ με αδειανές βαλίτσες έχοντας ένα όνειρο μόνο:να κατακτήσει τη ζωή του. Το γλυπτό βρίσκεται στη συμβολή των οδών Παρκ Αβενιου και Ζαν Ταλόν.

Ο πρώην πρέσβυς του Καναδα στην Ελλάδα Ρόμπερτ Πέκ, ο οποίος πρωταγωνίστησε με την ομάδα του στη συγκέντρωση ενός μεγάλου ποσού προκειμένου να ανακαινισθεί το «Σπίτι της Μυτιλήνης» για να φιλοξενήσει παιδιά ενός κατώτερου Θεού, παιδιά της προσφυγιάς και της ορφάνιας στην περιοχή της Μυτιλήνης που εξακολουθεί να δέχεται κύματα λαθρομεταναστών.

Ο επιχειρηματίας Τζόν Καούσιας, που αναβίωσε με επιτυχέστατο τρόπο το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου το οποίο είχε περάσει στην ανυπαρξία για μερικά χρόνια έπειτα από τη λαμπρή του πορεία των πρώτων χρόνων της λειτουργίας του.



Η διευθύντρια του οργανισμού «Η Ασπίδα της Αθηνάς» Μέλπα Καματερού, που προωθεί την ίδρυση ενός δεύτερου καταφύγιου για κακοποιημένες γυναίκες στο Λαβάλ, υποστηρίζοντας κάθε προσπάθεια για την καταπολέμηση της οικογενειακής βίας μέσα από τη δυναμική της οργάνωση.

Η Βρησηίς Μαύρου-Παιδούση, που μέσω του οργανισμού «Magic Mission” έδωσε το πράσινο φως να συνεισφέρει μαζικά η παροικία στον έρανο για τα θύματα της βιβλικής καταστροφής στη Μάντρα Αττικής συγκεντρώνοντας ένα κοντέινερ με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης για τα θύματα του βίαιου φυσικού φαινομένου της παραμελημένης Αττικής.

Η μαθήτρια Αθηνά Νικολή που με την παρουσία της και τα άψογα ελληνικά της έδωσε μάθημα ιστορίας κατά τον επίσημο εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου αφήνοντας άφωνο το ακροατήριο για τον ώριμο λόγο της σχετικά με το Επος του 40 και την επιλογή της Ελλάδας να γιορτάζει επετειακά όχι το τέλος αλλά την αρχή του Β Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τρουντό, ο οποίος δέχθηκε να γίνει τελετάρχης της εθνικής παρέλασης επί της Ζαν Ταλόν, οδεύοντας αδιαμαρτύρητα στον παγωμένο χειμώνα του Καναδά πλάι στους συλλόγους και τους μαθητές των Ελληνικών σχολείων του Μόντρεαλ. Αυτό που εντυπωσίασε ήταν η σεμνή παρουσία του και η σεπτή παρακολούθηση της θείας λειτουργίας και της Δοξολογίας στο κατάμεστο ναό του Ευαγγελισμού στο Παρκ Εξτένσιον.

O επιχειρηματίας Βασίλης Μουντάκης, ιδιοκτήτης της εταιρείας επίπλων ALTEA, ο οποίος επιλέχθηκε από τον πρέσβυ της Ευρωπαϊκής Ενωσης στον Καναδά ως success story της νέας εφαρμοσμένης συνθήκης CETA μεταξύ Καναδά και Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ο Βασίλης Μουντάκης εισάγει έπιπλα που επεξεργάζονται Ελληνες τεχνίτες στην Ελλάδα και έχουν τη σφραγίδα της μοντέρνας άποψης ενώ πρόκειται για ανακατασκευασμένες αντίκες.

Όλα αυτά τα πρόσωπα και ακόμη περισσότερα  πλούτισαν την Ελληνική παροικία το 2017 με τον προσωπικό τους μόχθο, την ιδιαίτερη προσφορά τους, την πρωτοποριακή τους σκέψη,  αλλά και με την πεποίθηση πως η ζωή είναι ένα μωσαϊκό στο οποίο ο καθένας πρέπει να βάζει το λιθαράκι του για να την στολίζει!